Αὐτόγραφη ἐπιστολή μέ τήν ὑπογραφή του («Ἄγγελος Σικελιανός») πρός ἕναν μή κατονομαζόμενο παραλήπτη («Πολύ ἀγαπημένε μου») [Χρῆστος Εὐελπίδης].
Γραμμένη σε 5 λυτά φύλλα αριθμημένα [1]-5 (οι πίσω όψεις λευκές), 350 x 250 mm. Αυτόγραφη φυλλαρίθμηση. • «... Ἡ Ἄννα μοῦ εἴπε χτές πώς ἐπανέλαβε κάποια λόγια μου στήν Κυρία Εὐελπίδη, πού εἶπα τήν ἡμέρα τῆς ταφῆς τοῦ Παλαμᾶ καί πώς τά λόγια αὐτά τή γλύκαναν… Εἶπα τότε (θά θυμάστε βέβαια πόσο ἤτανε γλυκιά ἡ μέρα ἐκείνη) πώς «τέτοια μέρα εἴτε ἀπάνου εἴτε ἀπό κάτου ἀπό τή γής εἶναι κανένας, εἶναι πάντα ὡραία». Καί σήμερα πού Σᾶς γράφω νιώθω, μέσα κι ἀπό τή δική μου τή φθορά, τό γλυκό ζεστό κύμα μιᾶς βαθμιαίας ἀνάστασης μέσ’ ἀπ’ τόν ἑαυτό μου καί μέσ’ ἀπό τό αἰώνιο «γίγνεσθαι». Μ’ αὐτή τή ζέστα στήν ψυχή πλησιάζω ὅλος εὐλάβεια κι ἀγάπη τόν πόνο Σας…». • Βλ. Ἄγγελου Σικελιανοῦ, Γράμματα, φιλολογική ἐπιμέλεια Κώστας Μπουρναζάκης, Αθήνα, Ίκαρος, 2000, τ. Β΄, σ. 434-6.