Αὐτόγραφη ἐπιστολή μέ τήν ὑπογραφή του («Ν. Καζαντζάκης») πρός τόν Πέτρο Βλαστό.
2 σελίδες, 281 x 215 mm. (δύο τρύπες από διατρητική μηχανή στο αριστερό περιθώριο). • «... «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα» – το νόημα που έχουν τα λόγια αφτα το βρίσκω, με μικρες παραλαγες, στο βιβλίο Σας κ᾽ γι’αφτο τόσο τόνιοσα βγαλμένο απο τα σωθικά μου. Σιχαίνουμαι την ελπίδα, γιατί μικραίνει τον άνθρωπο κ’ τον εξεφτελίζει, μαβλίζοντάς τον με οποιαδήποτε ανότερη ή κατότερη, επίγεια ή μεταθανάτια αμοιβη. Μια φορα είχα δει στην Κρήτη, ψηλα σ’ ένα απάτητο άγριο ακρογιάλι, μια στοιχιομένη κερήθρα που έσταζε καταμεσήμερα χοντρες στάλες το μέλι στο αρμυρο πέλαγο. Την κερήθρα αφτη απο τότε τη ζούλεψε η καρδιά μου, κ’ είπα: Τέτοια πρέπει νάναι κ’ η καρδια του λέφτερου ανθρώπου ...».